من هستم

همزمان که مطبوعات بین المللی وارد هاوانا می شوند تا در باره مرگ فیدل کاستور گزارش دهند، دختری کوچک با افتخار تابلو بزرگی را بالای سر خود در میدان انقلاب نگه می دارد. در نماهای طولانی نزدیک به دوازده دقیقه می بینیم که این دختر با موهای بافته و پیراهن قرمز و جوراب سفید با باد مبارزه می کند تا لحظه ای در فضا پیدا کند. چیزی که روی تابلو نوشته شده است را نمی بینیم زیرا از پشت فیلمبرداری می شود. مردم اطراف با دوربین ها و گوشی ها عکس می گیرند و سلفی های بی دعوت با او می اندازند. با گذشت زمان، درون ما ناامنی افزایش می یابد. نقش تماشاگر ناآگاه را می پذیریم و وقت داریم تا حضور همگانی دوربین را تفکر کنیم و هقته می کشیم که روی آن تابلو چه نوشته شده است.