خط داستانی
این ادای احترام به هنرمند پویا الیزابت موری، که از دهه ۱۹۷۰ تا اوایل ۲۰۰۰ یکی از چهرههای اصلی هنر معاصر نیویورک بود، تلاش او برای تعادل بین آرزوهای شخصی و خانوادگی با انگیزه هنری در دنیای هنری مردانه را برجسته میکند. همچنین به مبارزه او با سرطان در اوج دوران حرفهایاش میپردازد.
