خط داستانی
«استفاده از تضادهای هیجانانگیز سایه و حرکت، این فیلم بیصدا و شاعرانه به طور سوررئالیستی تغییرات ظریف نور و چشمانداز در نیویورک را بررسی میکند. نیویورک نزدیک خواب از پتانسیل اساسی فیلم برای ضبط انکسارهای نوری بهره میبرد. هاتون زیباییشناسی عکاسی ثابت را بر این فیلم تحمیل میکند و به عنوان یک دستگاه ساختاری، مدت زمان ادراک انعکاسهای ظریف حرکات و روشناییها را استفاده میکند.» – بیل موریس، تئاتر ونگارد
