مواد نرم

در این گفت‌وگو دربارهٔ فیلم، داریا مارتین می‌گوید که جادوی اصلی این رسانه در تضادِ بین ابعاد موقتی و حسیِ آن است، بیان گرایانهٔ بازتاب‌های روانشناختی همراه با تحقق فیزیکیِ تخیل. دوربین به دور صحنه‌ها و چهره‌ها می‌چرخد و این عناصر مادی را به‌طور دقیق توصیف می‌کند، اما وقتی به پرتو نور تبدیل می‌شود، شفاف می‌گردند و جاذبهٔشان کمرنگ می‌شود. من می‌خواهم در رفتار با تماشاگر بازی کنم در حالی که راه‌های فرار از بازی را نیز فراهم کنم. اجرای ایده‌آل‌های من مانند رنگ‌های اولیه، بدن‌های مکانیکی یا ورزشی، صحنه‌های هندسی، چهره‌های با پوست صاف همواره با حضور چیزی کمی ناخوشایند مانند سایه‌ها، درزها، پیری و خستگی تعدیل می‌شود.