Storyline
برای من، رفتن به کنار پنجره و نگاه کردن به بیرون مانند تماشای یک فیلم است. فیلمبرداری راهی است برای کشف وضعیت تماشاگر و بیگانه کردن آن. من این فیلم را به طور غریزی و طبیعی ساختم. حالا دارم یاد میگیرم که آن را تماشا کنم. خود ایده چیزی که حرکت میکند، مانند پرندهای در پرواز... حرکت. حس یک شیء در فضا، مانند نور روی صفحه... فضا. سرعت خورشید... زمان... مخالف یک تصویر یا شاید عدم/جوهر آن. چند توصیه: بروید یک فیلم خوب هالیوودی ببینید: داستانی ملودراماتیک و احساسی.
