ویلیام هوراتیو پاول (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۲ – درگذشته ۵ مارس ۱۹۸۴) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او که یک ستاره بزرگ در Metro-Goldwyn-Mayer بود، در 14 فیلم با میرنا لوی جفت شد، از جمله سریال مرد لاغر بر اساس شخصیت‌های نیک و نورا چارلز که توسط داشیل همت خلق شد. پاول سه بار نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد: برای مرد لاغر (1934)، مرد من گادفری (1936) و زندگی با پدر (1947). پس از دبیرستان، خانه را به مقصد Ne ترک کردW York و آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا در سن 18 سالگی. در سال 1912، پاول از AADA فارغ التحصیل شد، و در برخی از شرکت های وودویل و سهام کار کرد. پس از چندین تجربه موفق در صحنه برادوی، او کار خود در هالیوود را در سال 1922 با ایفای نقش کوچکی به عنوان یک سرسپردۀ شیطانی پروفسور موریارتی در تولید شرلوک هلمز به همراه جان بریمور آغاز کرد. خاطره انگیزترین نقش او در فیلم های صامت در نقش یک کارگردان فیلم تلخ بوداز بازی امیل جانینگز برنده جایزه اسکار در نقش یک ژنرال سقوط کرده در آخرین فرمان (1928). این موفقیت، همراه با صدای دلنشین پاول، منجر به اولین نقش اصلی او در نقش کارآگاه آماتور فیلو ونس در فیلم «تاکی» The Canary Murder Case (1929) شد. مشهورترین نقش پاول، نیک چارلز در شش فیلم مرد لاغر بود که با فیلم مرد لاغر در سال 1934 شروع شد، بر اساس رمان داشیل همت. نقش ارائه کامل استفرصتی برای پاول، با صدای پرطنین خود، تا جذابیت پیچیده و حس شوخ طبعی خود را به نمایش بگذارد، و او اولین نامزدی جایزه اسکار خود را برای مرد لاغر دریافت کرد. میرنا لوی نقش همسرش نورا را در هر یک از فیلم های مرد لاغر بازی کرد. مشارکت آنها روی پرده، که در کنار کلارک گیبل در سال 1934 با ملودرام منهتن آغاز شد، یکی از پرکارترین هالیوود بود و آنها در 14 فیلم با هم ظاهر شدند. لوی و پاول در نقش in بهترین فیلم سال 1936، زیگفلد بزرگ، با پاول در نقش اصلی و لوی در نقش همسر زیگفلد، بیلی برک. در همان سال، او دومین نامزدی جایزه اسکار را نیز برای کمدی My Man Godfrey دریافت کرد. در سال 1935 در فیلم بی پروا با ژان هارلو بازی کرد. یک عاشقانه جدی بین آنها شکل گرفت و در سال 1936، آنها دوباره روی صفحه نمایش و با لوی و اسپنسر تریسی در کمدی اسکروبال بانوی تهمت زده به هم پیوستند. با این حال، هارلو شگفت زده می شودy و به سرعت بیمار شد و قبل از ازدواج در سن 26 سالگی در ژوئن 1937 بر اثر اورمی درگذشت. ناراحتی او از مرگ او، و همچنین تشخیص سرطان خودش، باعث شد که نقش های بازیگری کمتری را بپذیرد. حرفه پاول در دهه 1940 به میزان قابل توجهی کاهش یافت، اگرچه او سومین نامزدی اسکار خود را در سال 1947 برای بازی در نقش کلارنس دی، پدر در فیلم زندگی با پدر دریافت کرد. آخرین فیلم او «آقای رابرتز» محصول 1955 بود. پاول دیدر 5 مارس 1984 در پالم اسپرینگز، کالیفرنیا، در سن 91 سالگی بر اثر نارسایی قلبی، نزدیک به 30 سال پس از بازنشستگی، جان باخت. او در پارک یادبود صحرا در کاتدرال سیتی، کالیفرنیا، در نزدیکی همسر سومش دایانا لوئیس، و تنها فرزندش، پسرش ویلیام دیوید پاول، به خاک سپرده شد.